Sen uxlab yotgan bo'lsang kerak, kechqurun soat bir yarim, men esa hali ham do'kondan chiqmadim. Gul hididan boshim aylanadi, lekin bu yaxshi hid — nam atirgul, bir oz sovuq suv, va sovutgichning orqasidan keladigan temir hidi. Kassaning yonida bugun sotilmagan uch dona sariq lola qoldi, men ularni chelakka solib qo'ydim, ertaga erta turishim kerak. Stulda o'tirib, oyoqlarimni cho'zib, telefonni qo'limga oldim. Va bugungi voqeani aytib bermoqchiman — chunki hech kimga aytmadim, hatto onamga ham, sen eshitasan birinchi bo'lib.
Ismim Nilufar, yigirma to'rt yoshdaman, poytaxtdagi kichkina gul do'konida ishlayman. Bu ishga universitetning ikkinchi kursida kelganman, avvaliga shunchaki qo'shimcha pul uchun, keyin qarab qoldim — naqd pul kerak edi, kvartira ijarasi, kitoblar, transport. Endi shu yerda ishlayman, ertalab sakkizda ochaman, kechqurun yettida yopaman, ba'zan kech qolaman, chunki gullar ham odam kabi — ularni tashlab ketish mumkin emas. Bugun kassada hisob-kitob qilib o'tirganimda, hamyonimni ochdim, ichida deyarli hech narsa yo'q, faqat bitta eski chipta va tug'ilgan kunimda onam bergan konvert. Konvert ichida o'n ming so'm bor edi, men uni sarflamagandim, shunchaki o'sha paytda nimaga ishlatishni bilmasdim. Va birdan xayolimga keldi: nega bu pulni shunchaki o'zimga sovg'a qilmasam? O'zimga sovg'a qilish — bu g'alati tuyuladi, lekin bugun tug'ilgan kunim edi. Kechqurun onam qo'ng'iroq qildi, ovozida tabriklash va bir oz xafagarchilik — "yana ishdasanmi" dedi, men "ha, gullar qoldi" dedim. U "sen o'zingni o'ylab ko'r, qizim" dedi va go'shakni qo'ydi. Men telefonni stolga qo'ydim, atrofga qaradim: do'kon kichkina, devorda quritilgan gullar, peshtaxtada lentalar, kassaning yonida bugungi cheklar. Va o'sha konvertni ochdim.
Tug'ilgan kun sovg'asi sifatida o'zimga bitta narsa oldim — onlayn kazinoda o'ynash. Bu g'alati eshitiladi, bilaman. Lekin men buni xohlaganim uchun emas, balki qiziqqanim uchun qildim. Bir hafta oldin mijozlarimdan biri — har juma keladigan, doim atirgul oladigan ayol — kassada turib, telefonda nimadir ochib, o'ziga o'zi kulib qo'ydi va dedi: "Qizim, bu narsa menga dam olish uchun yaxshi, lekin sen o'zingni asra." Men o'shanda hech narsa so'ramadim, lekin esimda qoldi. Keyin kechqurun uyda yotib, telefonda o'qib chiqdim — odamlar nima deydi, qanday ishlaydi. Va bugun, tug'ilgan kunimda, o'sha konvertdagi pulni ishlatdim. Men kazino vavada deb yozilgan sahifani ochdim, ro'yxatdan o'tdim, va o'zimga aytdim: bu faqat bir marta, sovg'a sifatida, keyin yo'q. Do'kondagi sariq chiroq ostida o'tirib, kichik miqdorda boshladim.
Birinchi urinish — omadsiz. Ikkinchi — yana. Uchinchisida men o'zimni tutib oldim: "Nilufar, sen gullarni yaxshi ko'rasan, bu yerda nima qilyapsan, uyga bor." Telefonni qo'ydim, gullarni sug'ordim, chelaklarni yuvdim, do'kon eshigini yopdim. Lekin qo'l baribir telefon tomon tortdi. O'sha paytda ekranda kichik miqdor katta bo'lib qaytdi. Katta emas — lekin men uchun, bir oylik ijara puliga teng. Men peshtaxtaga suyanib qotib qoldim. Qo'lim titradi. Va birinchi fikr: "Bu aldov. Albatta aldov. Endi pulni yechishni so'rasam, yo'q deydi." Shunday bo'ladi-ku, hamma shunday deydi. Men hatto telefonni yopdim, do'kon eshigini ochib, tashqariga chiqdim. Kechki havo salqin, ko'chada hech kim yo'q, faqat qo'shni do'kondan chiroq yog'di. Keyin telefonni qayta ochdim va pulni yechishni so'radim. Va o'n daqiqadan keyin telefonimga xabar keldi. Pul keldi. Men o'sha payt yuzim qanday bo'lganini bilmayman, lekin do'konga qaytib kirganimda o'zimni ahmoqdek his qildim — yaxshi ma'noda. Keyin onamga qo'ng'iroq qildim, u uxlayotgan edi, ovozidan uyqu eshitilardi, men unga "oyi, men o'zimga sovg'a qildim" dedim. U "nima deding" dedi, men "keyin aytaman" dedim va go'shakni qo'ydim. Ertasiga u qo'ng'iroq qildi, men hammasini aytdim — qanday boshlaganimni, qancha qo'yganimni, nima bo'lganini. U jim tingladi, keyin dedi: "Qizim, sen aqllisan, lekin pulni yechib ko'r, yechmasa, men ham aytaman — aldov ekan." Men o'sha kuni pulni yechdim, va u ko'rdi. Keyin dedi: "Endi bu pulni o'zingga sarfla, lekin o'yinchoqqa emas — qishki palto ol." Men rozi bo'ldim.
Ha, yana bir narsa. O'sha kuni men o'sha sahifani ochganimda,
kazino vavada deb yozilganini ko'rib, negadir xotirjam bo'ldim — chunki bu yerda hamma narsa ochiq, hech qanday "maxfiy kod" yo'q, va bu menga o'zimning gul do'konimga o'xshadi: kirasan, nima borligini ko'rasan, xohlasang olasan, xohlamasang chiqasan. Men shuni aytmoqchiman: agar sen ham bir kuni charchab, telefonni qo'lingga olsang, avval o'zingni eshit, keyin ekranni. Men o'zimni eshitdim — va shuning uchun bugun do'konda xotirjamman, sariq chiroq yonib turadi, uch dona lola chelakda, lekin bu ham yaxshi. Xo'p, sen uxla, men gullarni sug'orib, uyga qaytaman. Ertaga erta turishim kerak — onam aytganidek, o'zimni o'ylab ko'raman.